دختری در آسمان کویر

روزایی که کلاس مجازی داریم از بس این گوشی دستمه روانی میشم دیگه. ساعتها محتوا میسازم، دهنم سرویس میشه تا تو شاد بارگزاری کنم آخرشم نمیدونم بچه ها نگاه میکنند یا نه. مجازی دردسرش زیاده، اگه انقدر مریضی و آلودگی نباشه حضوری خیلی خوبه. اما انقدر آنفولانزا فراگیر شده که اصلا هیچ جا نمیتونی در امان باشی ازش. آنفولانزایی که بد میندازه همه رو. روانم خسته ست. ذرت گذاشتم پخت برای شب، میخواستم کنارش میگو سخاری کنم اما دیدم حوصله شو ندارم بیخیالش شدم. اما حالا احساس گرسنگی میکنم. میخوام یه کاری کنم، یه کار...

آخ که این فضاهای مجازی انقدر زیاد شده که آدم دیگه یادش به وبلاگش نمیفته. امروز اتفاقی یادم به وبلاگم افتاد. یه جورایی احساس دلتنگی کردم براش. حیف که هنوز از بلاگفا کینه به دل دارم. سر اون جریان تعویض ...